Początek panowania XVIII dynastii był początkiem nowego, wspaniałego okresu Egiptu, zarówno pod względem gospodarczym, politycznym, jak i kulturalnym. Stolicą państwa stały się Teby, które były jednym z miast przeżywających w tamtym czasie największy rozkwit.
Architektura egipska zaczęła skupiać się na świątyniach. Powstał kanon świątyń egipskich. Zaczęto na dużą skalę rozbudowywać stare świątynie, przebudowywać je i budować nowe. Do świątyń prowadziły ogromne aleje. Po obu ich stronach znajdowały się rzędy posągów, najczęściej sfinksów. Wejście na dziedziniec natomiast było z dwóch stron obramowane dużymi pylonami. Pylony pokrywano płaskorzeźbami, tak zwanymi reliefami, które przedstawiały sceny triumfu i bohaterstwa faraonów. Do wnętrza świątyni mogli wejść tylko i wyłącznie kapłani, dostojnicy i oczywiście faraon. Podczas ceremonii odbywających się na dziedzińcu otoczonym portykami, lud zbierał się na placu przed świątynią i obserwował obrzędy. Nieco dalej w głąb świątyni budowano salę hipostylową, salę ofiarną i pojawień. W Sali pojawień znajdowała się barka kultowa z wizerunkiem bóstwa. Tuż za nią, w innym pomieszczeniu, zwanym sanktuarium był posąg bóstwa. Często przy świątyniach tworzono sadzawki, do których wpuszczano krokodyle.
W okresie XVIII dynastii bardzo popularny był typ świątyń, jako wykuwanych w skale grobowców. Nastąpiło oddzielenie miejsca pochówku od świątyni. Komora grobowa była wykuta u podnóża góry. Ze świątyni grobową łączył ją długi korytarz znajdujący się pod ziemią. Obok świątyń często budowano kaplice. Właśnie w tych miejscach odbywały się ceremonie pogrzebowe.
Odmianą przyściennego kredensu jest dresuar znany już od okresu średniowiecza. Przechowuje się w nim, a zarazem eksponuje wystawne, stołowe naczynia. Mebel ten ma wygląd szafki otwartej dołem lub stołu z nadstawą, w której półki są otwarte, ustawione schodkowo. Często półki te przykryte są od góry rodzajem wystającego baldachimu. Nieco mniej ozdobne dresuary stały w kuchni, natomiast kosztowne stanowiły ozdobę salonów i jadalni. Niejednokrotnie zasłaniano je krato i ustawiano na stopniach, których liczba zależała od społecznego statusu pana domu. Dresuar był zatem ‘meubles honorables’, czyli meblem reprezentacyjnym. Przyozdabiano nim salon, w którym przyjmowano gości po narodzinach dziedzica, natomiast w przypadku śmierci gospodarza był opróżniany i zasłaniany kirem. Dresuar zwany jest także bas d’armoire, buffet oraz buffet a pans coupés. Częstymi elementami dekoracyjnymi mebla były płyciny ozdobione ornamentem roślinnym, medalionami, a także geometrycznymi wzorami architektonicznymi, tak zwanymi maswerkami.