W okresie III dynastii nastąpił w Memfis rozkwit architektury. Popularne stało się wykorzystywanie w budownictwie bloków kamienia wapiennego i granitu. Początkowo monumentalne budowle wzorowano na tych, które wznoszone były wcześniej z cegły i drewna. Zaczęto budować piramidy schodkowe. Pojawiły się nowe formy fryzu, a mianowicie fryz kobr oraz fryz na kształt trzcinowej witki, która była związana w odpowiednich odstępach. Fryz kobr miał znaczenie religijne według wierzeń egipskich miał on bowiem chronić władcę przed siłami zła. Jednakże materiały budowlane takie jak drewno i cegła nie odeszły w zapomnienie. Wykorzystywano je nadal, lecz przy budowie pałaców i domów. Jedną z pierwszych piramid była piramida Dżesera. Mieści się ona nieopodal Memfis, w Sakkarze.
Charakterystycznym dla cywilizacji Egiptu obiektem architektonicznym oprócz piramid jest również słynny Sfinks znajdujący się w Gizie. Posąg ten jest największym na świecie posągiem wykutym z jednej skały. Ma on postać leżącego lwa o ludzkiej twarzy. Przypuszcza się, że jest ona wizerunkiem Chefrena. Sfinks ma 73,5 metrów długości i 20 m wysokości, natomiast jego szerokość jest równa 6 metrom. Sfinks nie posiada nosa. Nie jest jasne kiedy to się stało i z jakiego powodu. Na ten temat krążyły do dziś wiele legend. Według jednej z nich został odstrzelony przez napoleońskie wojska. Geolodzy jednak są zdania, że jest to skutek wpływu czynników atmosferycznych, na których działanie posąg był wystawiony przez przeszło cztery tysiące lat. Choć próby odkopania Sfinksa miały miejsce już w XV wieku przed naszą erą, cały posąg został odkopany w XIX wieku.
Sfinks był także postacią mitologiczną. Jest jednym z bohaterów mitu tebańskiego. Nawiedził on Teby i pustoszył miasto aż do przybycia Edypa.
Hatszepsut i Totmes III sprawowali rządy wspólnie. W siódmym roku ich panowania wydali rozkaz o budowie świątyni w Deir El- Bahari, nieopodal innej świątyni, a mianowicie świątyni Metuhotepa. Z resztą nowo powstała świątynia nawiązywała do sąsiadującego z nią obiektu. W świątyni oddawano cześć Hatszepsut i jej ojcowi Totmesowi I, lecz także bogowi Re-Harachte i Amonowi. W skład świątyni wchodziły trzy dziedzińce, które leżały na różnych poziomach, do których prowadziły tak zwane rampy. Aby wejść natomiast na pierwszy taras, należy przejść przez obramowany drzwiami pylon. Na drugi, górujący nad pierwszym, taras wchodzi się przez portyki znajdujące się po obu stronach. Portyki były pomiędzy dwoma ogromnymi ozyriakami z postacią królowej Hatszepsut. Portyki przedstawiają budowę obelisków w Karnaku oraz połów ryb i polowania.
Bardzo podobnie został zbudowany drugi taras. Jednakże południowy portyk znajdujący się tam przedstawia scenę wyprawy do Puntu i zaślubiny, natomiast północna część to miejsce, gdzie mieści się kaplica Anubisa wykuta w skale. Ponadto południowa część jest zabezpieczona oporowym murem. Nieopodal mieści się kaplica Hathor. Jeśli chodzi o najwyższy taras, to został on otoczony perystylem. W północnej części, na dziedzińcu oraz w kaplicy mieści się kompleks poświęcony kultowi Słońca. W kaplicy zostały umieszczone reliefy, które ukazują scenę przedstawiającą Totmesa I oddającego cześć Anubisowi. W świątyni znajduje się wejście do sanktuarium wydrążonym w skale, do którego należą trzy kaplice. Pierwsza z kaplic była salą poświęconą na przechowywanie w niej świętej barki. Wejście do tego sanktuarium znajduje się na górnym dziedzińcu po środku ściany zachodniej ozdobionej niszami, wewnątrz których umieszczono posągi królowej Hatszepsut.