Każdy budynek pałacowy składał się z części, mieszkalnej, z wyeksponowanymi pomieszczeniami haremu, gdzie żyły liczne małżonki faraona. Znajdowały się tam również łazienki, kuchnie i rozległe założenia ogrodowe. Ochrona faraona posiadała kompleks pałacowy zabezpieczony z zewnątrz niczym twierdzę. Pałac był wielką posiadłością, posiadał własny system gospodarczy oraz administracyjny. Miał również salę audiencyjną, Okno Pojawień, salę tronową, archiwum, miejsce, gdzie przechowywano święte pisma. Szczególne znaczenie miało wspomniane Okno Pojawień, podczas uroczystości świątecznych, król miał zwyczaj ukazywania się swojemu ludowi. Podczas tej okazji wręczał zasłużonym oficerom odznaczenia, którymi były naszyjniki. W Sali audiencyjnej, podczas odwiedzin dworu faraona, przed oczami obcych książąt rozpościerał się krajobraz roślin wodnych, ryb i ptaków. Ważnym aspektem budowli pałacowej był dziedziniec święta hep-sed, otoczony wieloma kaplicami bóstw. Szczególnie w okresie Nowego Państwa wielkie rezydencje, budowane na wzór pałacu królewskiego, miały zapewnić królowi w jego przyszły życiu odpowiednie warunki bytowania. Architektura a religia. Architektura starożytnych Egipcjan była silnie związana z ich wierzeniami. Nie można zrozumieć starożytnego Egiptu bez poznania jego religii i sposobu postrzegania zaświatów. Bardzo dużo na ten temat mówi grobowiec faraona Setiego I, a jest to jeden z największych grobowców w Dolinie Królów. Uważa się, że grób Setiego I należy do najbardziej zachwycających w całej Dolinie. Odkryto go ponad dwieście lat temu. Dzisiaj grobowiec jest zamknięty dla zwiedzających, by chronić go przed wilgocią i zanieczyszczeniami. Grób wykuto w litej skale i ma ponad sto metrów. Każdy skrawek ścian zajmują malowidła. To jeden z niewielu grobowców, który pokazywał, jak król przeobrażał się w boga. Wierzono, ze za dnia bóg słońca przemierza świat, dając życie, a nocą w podziemiach zwalczał zagrażające Egiptowi demony.
Synagoga wówczas była monumentalna, jednak został zburzona i nie odbudowana. Synagoga w Hrubieszowie była jedynym kościołem tego typu i zbudowano ją w 1715 wieku. W Hrubieszowie mieszkało w tamtym okresie wielu Żydów. Jednak w okresie II wojny światowej synagoga przestała istnieć za spraw hitlerowców i do tej pory nie została odbudowana. Była ona wówczas budowana na planie prostokąta i w całości zrobiona z cegły. Był to kościół w stylu barokowym. Na początku został do niej wzniesiony wysoki dach, jednak w XIX wieku zamieniono go z niewiadomych niestety przyczyn na niski, czterospadowy i łagodny. Boczne nawy oddzielone zostały gzymsem, natomiast między pilastrami znajdowały się charakterystyczne dla tego okresu półokrągłe okna. Do głównej sali można było wejść przez mały przedsionek. W środku znajdowały się rzeźby i malowidła w stylu charakterystycznym dla danej religii. Można było tez zobaczyć na ścianach liczne napisy oraz inskrypcje, które były w języku hebrajskim. Dużo było tez motywów roślinnych oraz zwierzęcych. W późniejszym okresie po bokach kościoła zrobiono specjalne dobudówki.