W starożytnym Egipcie obeliski ustawiano przy wejściu lub we wnętrzu świątyni. Do największych miast, szczycących się ich posiadaniem, niewątpliwie należą: Rzym, Stambuł, Londyn, Paryż, a także Nowy Jork. Pierwotnie obeliski posiadały zwężenie na szczycie słupa w kształcie piramidki, wierzchołek ten był cały pozłocony. O świcie, odbijały się w nim promienie słońca, wraz ze wschodem światło wędrowało w dół po słupie, czego efektem było rozświetlenie świątyni, symbolicznie całego świata. Wejście do świątynie niewątpliwie dodawały uroku tzw. pylony - masywne wieże w trapezoidalnym kształcie, ustawione po obu stronach bramy. Stały się one cechą charakterystyczną egipskich świątyń. Egipcjanie wierzyli, że ich potęga chroni przed wtargnięciem do świątyni złych mocy. Wchodzący do świątyni, miał poczucie małości i bezsilności wobec potęgi bogów zamieszkujących świątynię. Przed pylonami ustawione były posągi władców. Nieodłącznym elementem budowli świątyń były filary i kolumny, zazwyczaj ustawione przy zewnętrznych ścianach. Pełniły przede wszystkim funkcję konstruktywną, jednak nie obeszło się bez znaczenia symbolicznego. Skarbnica wiedzy. Grobowiec faraona Setiego to machina zmartwychwstania: sceny oraz teksty, umieszczone na jego ścianach, to rodzaj swoistego komputerowego kodu, rodzaj instrukcji, a dzieła sztuki jednoznacznie potwierdzają, ze dla Egipcjan rytuały miały rzeczywiste konsekwencje. Egipskie postrzeganie zaświatów było niezwykle specyficzne: ludzie ci wierzyli w wielozadaniowość, a ich religia zakładała, ze bogowie i faraonowie mogą przebywać jednocześnie w kilku miejscach jednocześnie. Dzięki odkryciu grobowca Setiego I współczesna nauka ma bardziej jasny pogląd na sposób postrzegania świata doczesnego i życia po śmierci przez starożytnych Egipcjan.
Fontanna ta nie jest już taka nowa i jest usytuowana w najbardziej widocznym miejscu w mieście. Została ona postawiona z inicjatywy burmistrza miasta, a została wyrzeźbiona z brązu w roku 1615. Stoi ona na Długim Targu, co stanowi najbardziej reprezentatywny punkt w całym mieście. Jest tak gdyż stoi ona przed ważnym budynkiem, a mianowicie przez Dworem Artusa. Przedstawia ona boga morza, a mianowicie Neptuna i zupełnie przez kogoś innego została wyrzeźbiona, a przez inną postać zaprojektowana. Jeszcze inny rzeźbiarz zbudował do niej trzon oraz całą czaszę. została ona uruchomiona po raz pierwszy w roku 1633, wtedy właśnie dobudowano wokół Neptuna specjalną kratę. Została ona wyrzeźbiona w stylu flamandzkiego manieryzmu. Jest to postać rzymskiego boga, który strzegł mórz oraz oceanów. Została ona zrobiona w taki sposób, że można ją oglądać z każdej strony. Da się zauważyć, że jej twórca upodobał sobie sztukę antyczną, gdyż głowa boga jest bardzo podobna do Marka Aureliusza, natomiast klatka piersiowa przypomina Tors Belwederski. Jest to jeden z niewielu zabytków, które znajdują się w Gdańsku i są nawiązaniem do kultury antyku.