Najstarszymi grobowcami, które budowano w Egipcie dla władców są mastaby. Budowle te miały przekrój trapezu. Podstawa natomiast była w kształcie prostokąta. Mastaby były budowane z suszonej cegły, zaś powierzchnia była zabezpieczana niezbyt grubą warstwą wapna. Część zewnętrzna mastaby była podzielona za pomocą pionowych ram na wnęki. Przypuszcza się, że rozmieszczenie wnęk, było odzwierciedleniem rozmieszczenia pomieszczeń w grobowcu. Na ścianie głównej, fasadzie, mieściły się po środku drzwi. Po obu stronach wejścia znajdowały się dwie wieże, czasami bastiony. Niestety niewiele wiadomo o wnętrzach mastab. Są one bowiem bardzo zniszczone, zapewne wskutek licznych pożarów nawiedzających te miejsca. Jedyne czego zdołano się dowiedzieć to pozostałości po polichromii, która ozdobiona była czymś w rodzaju motywu plecionki. Po za tym udało się odnaleźć cos naprawdę wyjątkowego w mastabie Hor- Neith znajdującej się w Sakkarze. Jest to relief, który przedstawia lwy. Przy wejściu ustawiano stele, które początkowo były wykonywane z wapienia, a w późniejszym czasie z twardszych kamieni. Popularny było zapisywanie imienia króla, tak zwane imię Horusowe. Motyw ten pojawił się już w okresie I dynastii. Na steli Dżeta, która wykonana była z wapienia, w górnej części jest przedstawiony sokół. Sokół był świętym ptakiem i symbolizował Horusa. Ptak stał na znaku w kształcie prostokąta, w którym mieściło się imię króla zapisane hieroglifem w postaci kobry. Natomiast w dolnej części steli umieszczona była jakby fasada pałacu. Stele wykonane w późniejszym okresie z kamienia były o wiele bardziej bogato zdobione. Zmarłego przedstawiano podczas uczty, w pozycji siedzącej. Na steli znajdowała się również lista ofiar, które król otrzymał w podróż po śmierci. Przez niemal cały okres cywilizacji egipskiej jednym z istotnych elementów wyposażenia grobowców były posągi i figurki zwane uszebti. Figurki te pełniły niejako rolę strażników grobu. Opiekowały się zmarłym. Posągi natomiast były pokryte hieroglifami. Pismo to informowało o faktach z życia króla oraz modlitwy.
Monumentalne grobowce
Gdy Egipt został ponownie zjednoczony dzięki tebańskim książętom, Luksor stał się faktycznym centrum polityki i kultury w Egipcie. Nawiązywano do wzorów klasycznych, jednakże dodano jeszcze kilka innowacji. Przestano budować mastaby, lecz rozwijało się budownictwo schodkowych piramid oraz grobowców wykuwanych w ścianie skalnej. Jednym z tego typu grobowców był grobowiec Mentuhotepa- Nepheperte. Jest on zbudowany z dwóch obszernych tarasów, które stanowią tak zwaną świątynię grobową. Tarasy te są połączone ukośną rampą. Wokół nich mieściły się liczne portyki z filarami. Przed świątynią mieścił się dziedziniec pełen ozdobnych drzew, krzewów, posągów króla i co najważniejsze sześć kaplic żon króla i kapłanek Hathor, które zostały umieszczone nieco dalej na zachód. Komora grobowa, do której prowadził długi korytarz, była zbudowana z granitu i bogato zdobiona reliefami o tematyce przyrodniczej, obyczajowej, batalistycznej i religijnej.
Innowacją w architekturze egipskiej był całkiem nowy typ kolumn w budownictwie świątyń. Ich głowice były stylizowane tak, aby przypominały pąk papirusu. Pojawiły się też kolumny pozbawione jakichkolwiek ornamentów roślinnych i noszą miano pro doryckich. Coraz większy stawał się kult Słońca, a patroni miasta Heliopolis, a mianowicie Atum, Re, Chepri i Harachte, stały się bóstwami, które czczono w całym państwie. Miało to wpływ na budowę świątyń w tym okresie. Większość z nich była bowiem związana właśnie z kultem Słońca. Przykładem takiej świątyni jest świątynia w Abu Gorab. Planem rozmieszczenia sal przypomina nieco kompleks grobowy królów egipskich, przy czym zamiast piramidy, znajdował się potężny obelisk, który był zakończony piramidonem. Przed obiektem mieścił się ołtarz, miejsce przy którym składano ofiary. Cały kompleks otoczono murem. Należy tez dodać, iż korytarze są pokryte reliefami o interesującej tematyce. Przedstawiają bowiem pracę chłopów na roli wykonywane w poszczególnych porach roku. Mieszczą się tam sale nazwane Komnatami Pór Roku, w których znajdują się upersonifikowane postaci wiosny i lata.