Omówiony rodzaj studiów jest wprawdzie podstawowym lecz nie jedynym kierunkiem, w jakim prowadzono badania nad architektura dominikanów. Nawet na tak niepełnej podstawie ustaleń przedmiotowych, podejmowano próby częściowych uogólnień, np. ujmowania obiektów dominikańskich w pewne grupy. Łączenie kościołów w Krakowie i Sandomierzu z zespołem budowli niedominikań-skich powstałych w 'trzecim dziesiątku XIII w. i związanych z funda t orską działalnością biskupa krakowskiego Iwona, zapoczątkował Sas Zubrzycki. Teza ta, przyjęta przez późniejszych badaczy,, znalazła w nowszej literaturze wyraz w twierdzeniu o mecenasowskiej roli biskupa, przy czym sugeruje się., że również nieco późniejsze kościoły: franciszkanów w Krakowie i Zawichoście oraz dominikanów we Wrocławiu, Sieradzu i Poznaniu, są rezultatem związków z architektura Italii, które zapoczątkować miał Iwo, Skądinąd łączy się też kościoły dominikanów w Krakowie, Wrocławiu, Poznaniu, Sandomierzu i Sieradzu w jedną grupę warsztatową, na podstawie podobieństw ich dekoracji ceramicznej.
Zagadnienia warsztatowe pozostają w ścisłym związku z badaniami nad początkami budownictwa ceglanego, któremu w ostatnich latach poświęcono więcej uwagi. Miedzy innymi wskazano na ścisły jego związek z ruchem budowlanym mendykantów, odnajdując poświadczenia o zakładaniu cegielni. Z drugiej strony, dostrzegano od dawna wyjątkową na obszarze Polski dekorację - ceramiczna wczesnych 'kościołów dominikańskich. Nowszym kierunkiem badań nad budownictwem dominikanów jako zakonu miejskiego jest spojrzenie na jego zależności od ówczesnych procesów urbanizacyjnych. Opracowania historyczno-urbanistyczne, uwzględniając rolę fundacji mendykanckich dla powstających i rozwijających się wówczas w nowym regularnym kształcie miast, oraz starając się ustalić ich 'miejsca w organizmach miejskich, dostarczają obszerny materiał, który pozwala już dziś na przeprowadzenie uogólniających porównań, a w rezultacie na odnalezienie pewnych prawidłowości w lokalizacjach przedsięwzięć budowlanych zakonu. Przynajmniej starsze fundacje, tj. powstałe do połowy XIII w., zakładane były w przodujących miastach kraju, przede wszystkim w stołecznych ośrodkach księstw, i w ich najżywotniejszych targowych osadach, z dala od grodu i podgrodzia, tracących wówczas swe uprzednie znaczenie na rzecz nowej struktury miejskiej, w miarę postępującej szybko urbanizacji. Nie zawsze czytelna jest dziś ich pierwotna śródmiejska lokalizacja, zagospodarowywanie się dominikanów przypadło bowiem na tzw. próg lokacyjny, czyli etap przejściowy -przechodzenia 'miast na prawo niemieckie.