Ślepe wrota były nieodłącznym elementem dekoracji architektonicznych grobowców we wszystkich okresach dziejów starożytnego Egiptu. Wymodelowane w kamiennej ścianie, w miejscu pochówku nie miały żadnego przelotu. Według wierzeń, tylko dusza zmarłego mogła przejść przez owe wrota, by móc skosztować potrawy przygotowane dla niej w ofierze. Dość często spotykanymi dekoracjami były nawiązujące do architektury domów mieszkalnych imitacje architrawów i drewnianego belkowania stropu. W budownictwie z cegły mułowej, do pokrycia murów służyły liście palmowe, które można spotkać w świątyniach w postaci wklęsek kamiennych, bezpośrednio pod nią występuje wałek biegnący po bokach frontonu. Nad wejściem do grobowców i świątyń występuje skarabeusz, lub dysk słoneczny, czczony, jako symbol słońca. Rampę przy świątyni grobowej królowej Hatszepsut zdobią rzygacze w postaci lwa, oraz węże z głową sokoła. Dla Egipcjan, każde przedstawienie symbolizowało rzeczywistość, dlatego jeśli kobrom, występujących na murach zewnętrznych i dachach kaplic, utrącono głowę, wówczas świątynia została pozbawiona ochrony. Piramida Hufu. Przez trzydzieści wieków Egipt przetrwał wiele najazdów i istniał dłużej, niż jego zaciekli rywale, a ich kultura i tradycja były tak silne, że to Egipcjanie zmieniali najeźdźców na swoje podobieństwo. Niezwykłym świadectwem umiejętności egipskich rzemieślników była piramida faraona Hufu, zbudowana na płaskowyżu w Gizie; jednocześnie był to fundament potęgi państwa egipskiego, uważana dzisiaj za cud. Piramida ta liczy sobie ponad cztery i pół tysiąca lat, a była wręcz imponująca, jednakże nie tylko ona, ale także to, co zostało w niej ukryte: barka Hufu, mająca 44 m długości, składająca się z wielu elementów, połączonych sznurami. Kamienne bloki piramidy były niezwykle misternie dopasowane, a ich waga przeogromna.
Kościół ten jest jednym z wielu kościołów znajdujących się w Gnieźnie, jednak ma swoje charakterystyczne cechy. Kościół Michała Archanioła w Gnieźnie został zbudowany na początku XV wieku. Był wielokrotnie odnawiany oraz przebudowywany. Jego wieża pochodzi z okresu neobarokowego i została dobudowana w 1900 roku. Według niektórych, pod względem bryły świątynia ta przypomina styl gotycki. Posiada ona trzy nawy. Kościół ten tworzyła całość wraz z innymi kościołami św. Mikołaja oraz św. Ducha i wszystkie trzy znajdowały się wówczas na przedmieściu zwanym Wójtostwo. Wewnątrz znajduje się przykuwająca chrzcielnica, zrobiona z piaskowca. W prezbiterium można zobaczyć specjalnie wywiercone dziury w cegle. Sklepienie jest typowo gotyckie, bo krzyżowo-żebrowe. W środku przy sklepieniu można obejrzeć rzeźby, które przypominają sceny z życia myśliwskiego. Na wieży umieszczone są aż trzy dzwony. Chór stoi na dwóch kolumnach przy wejściu. Ołtarz również jest w stylu gotyckim. Okna zdobione są kolorowymi witrażami ze szkła. Obecnie znajduje się tam parafia pod wezwaniem Michała Archanioła. Kościół często odwiedzany jest przez turystów.